Oyun Tanıtımı

Dizinin başarısı muazzam bir seviyeye ulaştı efendim..

arış oyunları her zaman oyun sektörünün en çok alıcısı olan oyunları olmuştur. Yarış oyunları arasında bazı oyunlar vardır ki diğer oyunlardan kendini sıyırır ve yarış oyunlarını sevmeyen insanları bile ekran başına oturtur. Burnout serisi bu tarz oyunlara çok güzel bir örnektir. Yarış ve hız merakının yanı sıra kaza yapma anının heyecanı ve keyfini oyun dünyasına getiren ilginç bir seridir Burnout. Serinin her oyunu kendini geliştirmeyi bilmiş ve yapımcı firma Creterio getirdiği yeniliklerle Burnout serisini taze ve uzun süre oynanan bir oyun olarak tutmayı başarmıştır.

Burnout Paradise kuşkusuz serinin en büyük değişimini geçirmiş oyunu. Bu değişimin kaynağı da oyuna adını veren Paradise City. Yarış severler için cennet olarak nitelendirilen bu şehir daima heyecan olan ve hiç durmayan devasa bir şehir. Eski Burnoutlardaki gibi yarışları haritadan seçip oynamıyoruz artık. Kendimiz aracımızla şehirin istediğimiz yerine yolculuk yapabiliyoruz. İstediğimiz yarışlara aracımızı sürerek gidiyor ve canımız sıkıldığında müsabakaları bir kenara koyup Paradise City'de istediğimiz gibi hız yapıp eğlenebiliyoruz. Macera oyunlarında sıklıkla görmeye başladığımız sandbox oyun tarzı (Sandbox oyunlar: Bulunduğunuz mekanda istediğiniz gibi gezinip istediğiniz şeyleri özgürce yapabildiğiniz oyunlar, Gran Theft Auto gibi) bir yarış oyununa ancak bu kadar güzel adapte edilebilirdi heralde. Burnout serisi sadece yarış değil kaza yapmayı da eğlenceli bir hale getirdiği için bu değişim oyuna büyük bir lezzet katmış. Paradise City tamamen bu kıstaslar üzerine kurulmuş çok eğlenceli bir şehir.

Müsabakalar ise şehirin her yerine dağılmış durumda. Yollarda karşınıza çıkacak olan her bir trafik ışığında bir müsabaka var. Müsabakalar bir kaç ana daldan oluşuyor ve ekranda görebileceğiniz küçük haritada trafik ışıklarının olduğu dönemeçlerde değişik renklerle hangi tarz müsabakalara girebileceğiniz açıkça gözüküyor. Herhangi bir trafik ışığına gidip R2 ve L2 tuşlarına aynı anda bastığınızda müsabakaya katılıyorsunuz.



Mavi renkle belirtilmiş olan köşelerde bildiğimiz basit yarışlara katılabiliyoruz. Bu yarışlar bulunduğunuz noktadan başka bir noktaya kadar olan yarışlar ve diğer yarışçılardan önce bitiş çizgisine ulaşmanız gerekiyor. Yarış sırasında rakiplerinizi yolun dışına iterek veya başka araçlara çarptırarak turbo kazanabiliyorsunuz. Ayrıca yarışı istediğiniz istikametten giderek bitirebiliyorsunuz. Bu da yarışları bile istediğiniz gibi şekillendirmenizi sağlıyor.

Kırmızı renkteki köşelerde Road Rage adındaki müsabakalara katılıyoruz. Road Rage'de belirli bir süre içerisinde belirli sayıdaki rakibi takedown yapmamız gerekiyor. Takedown demek rakip araca kaza yaptırıp oyundan egale etmek demek. Road Rage sırasında bir aracı takedown yaptığınızda bir miktar süre kazanıyorsunuz. O yüzden bu müsabakada süreden çok aracınızı sağlam tutmanız önemli. Üç kere kaza yaptığınızda aracınız kritik hasar almış oluyor ve yarış sizin için bitiyor. Eğer haritada ingiliz anahtarı simgesi ile gösterilen tamir bölgelerinden geçerseniz aracınız yenileniyor. Road Rage'de hangi yöne gittiğinizin bir önemi olmadığı için, tamir noktaları arasında yol almanız çok faydalı olabilir.

Şahsen şu an acı çekiyorum. King Kong gibi popüler konulara giriş yazısı hazırlamak hakikaten çok zor oluyor. Böyle önemli konular hakkında yazı yazarken nerden değinirsenirseniz de bir sürü birbirinden farklı ve önemli nokta çıkıyor ortaya. Fakat bunları anlatırken diğer ilgili yazılara benzememesine özen göstermek, işte bu bayağı bir zorluyor. İki saattir Word ekranına bakıyorum. Oyunu daha biraz önce bitirdim. Anlatacağım çok şey var. Bir yandan da "acaba bir şey atlar mıyım?" tedirginliğini hissediyorum. Arada bir aklıma geliyor, oyunun genel notu dört yıldız mı, yoksa dört buçuk mu? Derken fark ediyorum. Girişi yazdık bile

Peter Jackson's King Kong bundan birkaç gün önceye kadar vizyonda olan ve bu yıla damgasını vurmuş en önemli filmdi belki de. Peter Jackson'ın "Yüzüklerin Efendisi" serisinden sonra başarısını yinelediği filmi önce sinema salonlarını salladıktan sonra monitörlerimizde de deprem yaratmaya devam ediyor. Ünlü yönetmenimiz önceki Lord of the Rings oyunlarından memnun kalmamış olacak ki, yapımcı firma olarak bu sefer EA yerine Ubisoft karşımıza çıkıyor. Bilmiyorum ne kadar doğru bir seçim ama şüpheniz olmasın, bu bir Ubisoft oyunu. Yani güzel olması kaçınılmaz.

Otomobillerle şu ya da bu şekilde ilgili olan herkesin tanıdığı BBC 2’de hala yayınlanmakta olan Top Gear, kuşkusuz türünde eşsiz televizyon programlarından biri. Jeremy Clarkson, James May ve Richard Hammond tarafından sunulan programı diğerlerinden farklı yapan şeyler ise sunucularının olağanüstü yetenekli, yaptıklarının her bir saniyesinden zevk alan ve bunu ekrana yansıtmayı çok iyi başaran kişiler olmasının yanı sıra bir aracı nasıl göstereceğini, göze hitap edecek kamera açılarını, araç kıvrımlarını doğru kamera filtreleriyle görsel bir ziyafete çeviren rejisinin de büyük bir payı var. Format ve içeriğin uyumunun oluşturduğu bu bütün, sadece ada halkını değil tüm dünyada otomobillere ilgi duyan kitlelerin programı ilgiyle izlemesini sağlıyor. Top Gear ile Forza Motorsport 2’nin paylaştığı ortak nokta, birbirinden farklı gibi görünen bu iki yapım arasındaki benzerliği ortaya koyuyor: Tutku. Peki, bu tek başına yeterli mi? Hep birlikte göreceğiz.

Otomobillere hayatını adamış bir gurup programcının oluşturduğu Turn 10'in elinden çıkan Forza Motorsport 2’nin mükemmel bir oyun olduğunu söyleyerek daha en baştan bu işi bitirmek çok kolay olurdu doğrusu. Nitekim üzerine gösterilen özen ve harcanan zaman sonunda ortaya çıkan şey bu kadar ucuz ama gösterişli bir kelimeyle tanımlansaydı hakkını yemiş olurduk. Sevdiğimiz şeylerin hangisi evrensel bir mükemmellik tanımına uyabilir? Evet. Forza Motorsport 2 (FM2) mükemmel bir oyun değil. Kendi çapında bazı zaafları olan eleştirilen ve eleştirilecek insan yapımı bir oyun.

Eğer otomobillere "ayağımı yerden kessin yeter" mantığıyla yaklaşmayanlardansanız, Need for Speed (NFS) fenomenini mutlaka bir yerlerden duymuşsunuzdur. Bilmeyenler için kısaca özetlemek gerekirse, kendine ucuz yollu bir araba al, birkaç yarışa katıl, dereceye gir, para kazan ve daha süratli bir otomobil almak için galeriyi ziyaret et! Yetmedi mi? Sayısız modifiye seçeneği ile arabalarını birer asfalt canavarına çevir ve sonunda en iyisi sen ol!

Futbol denince insanların aklına gelen önemli bir kaç organizasyon vardır. Bunlardan Dünya Kupası ve Avrupa Şampiyonası her ne kadar milli takımlar için en önemli turnuvalar olsalar da, lig takımları bazında akla gelen en önemli turnuva hiç şüphesiz Şampiyonlar ligidir. Turnuva takımlarının kendi liglerinin şampiyonları ve müteakipçileri olması münasebetiyle en kaliteli takımlar olmaları, turnuvanın avrupanın en iyi takımını belirlemesi, izlenme oranının en üst düzeylerde olması, turnuvanın maddi getirisinin yüksek olması ve bunun oyunlara ve mücadeleye etkisi, buna orantılı olarak futbol kalitesinin üst düzey olması ve izleyenlere vermiş olduğu büyük heyecan sebebi ile şampiyonlar ligi her zaman klüp bazında en revaçta olan spor organizasyonu olmuştur. İzleyenlere verdiği büyük heyecanı bir çok oyuncu PC veya konsollarında da yaşamayı elbette istemektedir. İşte bu heyecanı PC'lerimize taşıyacak bir oyun var yine karşımızda. EA Sports Fifa 07 ile büyük benzerlikler taşıyan yeni oyunu UEFA Champions League 2006 -2007 ile biz oyuncuların yine karşısında...

Hafızalarda kaldığı kadarıyla... Yıllar önce bir toplulukta kehanet süregelirdi. Buna göre liderlerinin soyundan gelen biri, onlara cennetin doğru yerini gösterecekti. Ve o zamanlarda Nariko doğdu. Saf, masum ve kırmızı...

Devam eden yıllarda Nariko'nun babası kanlı mücadelelere kurban gitti. Ve Nariko, babasının intikamını almak için son bir şansı kendisinde gördü. Onun için intikam, soğuk yenen bir yemek değildi. Ve Heavenly Sword'u, cennetin kılıcını kullanmaya karar verdi. Bu çok güçlü silahı kullandıkça ölüme daha da yaklaştı. Nariko'nun amacı her ne kadar intikam olsa da o, farklı bir şeyler hissetmeye başlamıştı. Artık öldürmenin ve kılıcın esiri olmuştu. Ve kılıcın ona söylediklerini yerine getirmeye başladı: "Yalnız ol, yaşamını lanetle ve kaderini tamamla!" Nariko'da değişmeyen bir şey varsa o da kızıl güzelliğiydi. Ama bu kızıllık, kandan sebepti.

Kratos, bir tehlikenin yaklaştığını Athena'nın zincirli kılıçları ile zavallı rakiplerini biçerken, arkadan duyduğu bir borazan çığlığıyla farketti. Yardım çağırıyorlardı. Kratos'un yüzünde bir gülümseme belirdi. Gelecek olan her neyse ölümüne doğru koşmaktaydı. Paramparça ettiği düşmanlarının kan ve et parçaları odanın her yerine saçılmıştı. Oda sanki kırmızı bir boyaya batırılmış rastgele fırça darbeleriyle boyanmış bir hal almıştı. Bir anda yerin sarsılması ve bir canavarın acı haykırışı aynı anda odayı sardı ve Kratos'a dengesini kaybettirdi. Karşısında beliren şey dev bir Tekgöz'dü... ve tepesinde baltalarını Tekgöz'ün sırtına saplamış iğrenç sakalı ile bir cüce. Düşünmek ve korku Kratos'un yaradılışında unutulmuş parçalardandı. Kratos bir saniye bile beklemeden elindeki zincirli kılıçları Tekgöz'ün tepesindeki cüceye doğru fırlattı. Kılıçların cücenin göğsüne saplanması ile göğüs kemiklerinin kırılması bir oldu. Bir yandan Tekgöz'ün bilinçsizce üzerine basıp linç etmek için attığı adımı savurup bir yandan da kılıçlarını hızla geri çekerek cüceyi devin sırtından yere fırlattı. Tekgöz'ün şanslı bir yumruğunu sırtına yemiş olsa da dengesini kaybetmeyip önünde duran kan içerisindeki cücenin boynunu bir hamlede kırdı. Arkasında sahibini kaybetmiş olan kızgın dev Tekgöz'e döndü ve kollarının arasından sıyrılarak Athena'nın kılıçlarını boynuna sapladı. Çevik bir hareketle Tekgöz'ün tepesine çıkan Kratos ellerini yaratığın tek gözüne sokarak kanlar içerisinde yerinden çıkardı. Elleri yüzüne doğru giden devasa yaratık son bir kere daha çığlık atıp o dev cüssesiyle yere yıkıldı. Kratos ne bir zafer ne de kazanılmış bir savaşın verdiği mutluluğu hissetti. Kin dolu zihni intikamını almadan her hangi bir ölümü zaferden saymayacaktı... ve artık ölümü sadece tanrılara yakıştırıyordu...

Elder Scrolls serisi ilk oyundan beri her zaman RPG severlerin gönlünde ayrı bir yere sahip olmuştur. 1994 yılında Arena adlı ilk oyunla başlayan bu efsane 2006 yılında çıkan serinin dördüncü (1998 yılında piyasaya çıkan Redguard'ı ve Morrowind'ın genişleme paketlerini saymıyorum) ve son oyunu Oblivion ile günümüze kadar bir hayli gelişerek geldi. 2006 yılında çıkan oyun, birçok site ve dergide yılın oyunu olarak seçildi ve oldukça yüksek puanlar aldı. Bethesda Softworks de oyunun çekiciliğinin azalmaması için sitesinden küçük paralar karşılığı oyuna yeni eklentiler yayımlamaya devam etti (zaten Bethesda Softworks hiçbir eklenti yayımlamasa bile oyunu sevenler oyuna birçok eklenti üretiyorlar ama ben hala Morrowind'da olduğu gibi bir ışın kılıcı bekliyorum. Bu eklentilerden en çok konuşulanı ise Knights of the Nine oldu, oyuna yeni küçük bir senaryo ekleyen bu eklenti, Bethesda Softworks'e göre 20 saat sürecekti ve insanları oldukça oyalayacaktı. Neyse eklenti çıktı ve oynayanlar eklentiyi yaklaşık olarak 8 saat gibi kısa bir süre içerisinde bitirdiler. Knights of the Nine'dan sonra ise Bethesda Softworks, Elder Scrolls IV için gerçek genişleme paketi Shivering Isles'i duyurdu, bu paket oyuna yeni bir ada ve yeni görevler ekleyecekti. Oblivion'u çıktığından beri 6 ay boyunca oynamıştım, Cyrodiil'de rahatlıkla ayak basmadık mekan bırakmadım diyebilirim. Shivering Isles'in yapımına başlandığını duyduğum andan itibaren ise oldukça heyecanlanmıştım, çünkü Oblivion'dan çok farklı bir dünyada geçecekti ve farklı özelliklere sahip olacaktı. Shivering Isles piyasaya çıkar çıkmaz, tüm Elder Scrolls severler gibi oyunu edindim ve başından kalkmadan oynamaya başladım, şimdi yaşadıklarımı sizlerle paylaşma zamanı. Eğer hazırsanız Delilik Prensi Sheogorath'ın Deliler Diyarı'na delirmek için gidebiliriz.

Gözümü açmaya çalışırken canım yanıyor. Ellerimi yüzüme ***ürmek için çaba harcıyorum fakat ellerimi hareket ettirebildiğimden bile emin değilim. Canım yanıyor, bunun farkındayım, fakat nerede olduğumu bile anlamış değilim... ve de ne durumda olduğumu. Sanki bazı sesler duyuyorum. Haykırışlar, belki bir çocuğun ağlaması... Tam anlayamıyorum. Sesler berraklaşmaya başlıyor. Adımı duyuyorum. Birisi adımı sesleniyor! "Nichols!... Beni duyuyor musun?" Duyuyorum ama kim, nerede, en ufak bir fikrim yok. Yavaş yavaş bulanık bir görüntü, göğsümdeki acıya eşlik edercesine ağır ağır şekil alıyor. Kahveye dökülmüş bir damla süt gibi biçimsiz fakat bir o kadar doğallık dışı bir şekil... Bulut gibi sanki... Hayır bu bulut değil, sis veya duman. Evet bu duman. Koyu gri bir duman. Daha dikkatle bakmaya çalışıyorum -gözlerim çok yanıyor- ve karanlık bir duman bulutunun içerisinden bir yüzün bana doğru baktığını görüyorum. O seslerin sahibi. Tanıyorum ama çıkaramıyorum. Bir anda her şey sarsılıyor. Birisi beni sarsıyor. Tekrar görüntüye odaklandığımda o kişiyi netçe seçebiliyorum. Adı Huxley. Huxley benimle birlikte savaşan bir asker. Hatırlıyorum. Evet ben bir askerim ve Saint Lo'da savaşın ortasındayım. Peki neler oluyor? "Beni duyuyor musun Nichols?" diyor Huxley ve tekrar sarsıyor. Evet diyorum belli belirsiz. "Nichols döndü komutanım" diyor Huxley arkasına doğru ve ben kafamı kaldırıp etrafa bakıyorum. İlk gördüğüm şey genç bir çocuk, asker. Yüzü kan içerisinde bana bakıyor. Daha dikkatle bakınca anlıyorum ki kimseye bakmıyor aslında. Çoktan ölmüş. Sonunda kendime biraz geliyorum ve bedenimi kaldırıp oturma pozisyonuna geçiyorum. Barut kokusu bir çığ gibi büyüyor. Her şeyin farkına varıyorum o anda. Savaş bu! Olan biten tek şey savaş... ve ben az önce bir Alman bombardımanının geriye bıraktığı yarı ayık bir askerim. Adım Nıchols ve Fransa'dayım... gerisi boş... her yerde ölüm, barut ve kara bir bulut... Aklıma sadece bir cümle geliyor ayağa kalkmadan önce. Komutanım Mc Cullin'in ilk gün söylediği şey... "Asker! Kural 1! Ölünüz benim hiç bir işime yaramaz!" Yarı çarpık bir gülümsemeyle ayağa kalkıyorum ve yerden silahımı alıyorum....